Me perdí, entre las ramas

de los árboles

En la inocencia cristalina de tu iris

Me diluí en el ocaso y

fui a morir en el horizonte

de una guerra invisible.

En un océano naranja de dilaciones

Se perdieron, también

Las manos frías entre la hierba

El perfil justo del verano

El tiempo exacto de una sonrisa

Aterran

os contornos perfectamente delineados.

A escuridade,

os sons almofadados.

A soidade

da introspeción esteparia.

O bucolismo dunha pradaría baixo a lingua.

A transición do coñecido

ao insondábel.

O fondo oceánico e os seus segredos

Os esqueletos, as súas mortes.

A area, as cinzas

dun lume extinto.

Penetrar

Nun horizonte de lucecús,

Invisíbel.

Saborear a liña,

dixerila

coa retina.

Los peces sobrevuelan los tejados.

Me vuelvo a construir en los

Espacios vacíos de tus manos, mientras me

Devoran los silencios -a mordiscos-

Al igual que los tomates (verdes fritos)

Tras un boceto en tinta y

 un croquis de mis heridas.

Erosión oceánica  protagonista

El cuerpo devastado.

Los peces sobrevuelan los tejados.

Llueve en el océano.

Me vuelvo a construír

En sueños de arquitecto fracasado

Que se da a la bebida.

Son las ruinas de mi cuerpo

Desde el centro del huracán

DEVASTADO

Son los rescoldos aún humeantes

De todas tus batallas

Una, dos… tres Guerras Civiles

han tenido que pasar.

Regresar a ti.

Sólo quería regresar -otra vez-

Al vientre vacuo de los gorriones

Volver a sentir el silencio a punto de

Estallar en la garganta cálida y húmeda

De los grillos a medianoche,

Cuando todo muere

Y ya no quedan signos de homicidios.

Cuando el aire se precipita denso

Y crees ahogarte en un instante

Suficientemente prolongado

para suicidarte 7 veces

-de 7 maneras diferentes.

Regresar-una vez más-

A los castillos de naipes en el suelo

 la lluvia muriendo en los tejados.

A la disección de los insectos

En horas muertas.

Regresar al pasado

Como si nada de todo esto hubiese existido,

Tan solo un aguacero.

Regresar a ti

O regresarte.

Con ou sen té?

Así es mi vida,

piedra,

como tú. Como tú,

piedra pequeña;

como tú,

piedra ligera;

como tú,

canto que ruedas

por las calzadas

y por las veredas

Quero espertar nunha vila descoñecida

No intre previo ao amencer

Escoita-lo crepitar das achas de eucalipto

Consumíndose lentamente

Quero para nós unha danza de siluetas na parede

Unha melodía de chuvia deslizándose na atalaia

Quero furia, vento, relámpagos e tronos

Quérote preto e segura de ti mesma

Hai un matiz de calma na violencia

do teito do noso lar

Que despunte ao alba un atisbo de claridade

Frío, húmido aínda, desér(ti)co

como tú,

guijarro humilde de las carreteras;

como tú,

que en días de tormenta

te hundes

en el cieno de la tierra

y luego

centelleas

bajo los cascos

y bajo las ruedas;

Saír;

O crepitar das rachas resoa en cada canto

Dos rueiros e o devalar dos pasos fixa

Os coios ao cauce do regueiro.

Na ribeira nacen os castiñeiros

ao pé dos xuncos mollados

que proseguen

até o devir

como tú, que no has servido

para ser ni piedra

de una lonja,

ni piedra de una audiencia,

ni piedra de un palacio,

ni piedra de una iglesia;

Non quero un colar de perlas,

quero pedras do camiño

como tú,

piedra aventurera;

como tú,

que tal vez estás hecha

sólo para una honda,

piedra pequeña

y

ligera... 

                       (León Felipe)

Quérote con ou sen té.

Culto a unha divindade

Unha biblioteca en outono

Non é unha biblioteca.

O vento bate con furia nos cristais

É un refuxio.

O silencio acentúase coa chuvia perseguindo

O teito ate impactar no chan

É un silencio branco, de desgaste

no mármore policromado

E todo semella ter un aire entre

magnánime e sepulcral

e cae unha folla

outra

e outra

todas  vermellas no capitel

Voltas escoitar unha vez máis

A chuvia ao outro lado do van

E desta vez case podes observar

O degradado dos pilares

Porque unha biblioteca aquí e agora,

en outono, non ten porque selo

aquí

nin agora

Qotidiae Morimur

Unha sobria e elegante edificación

De comezos de siglo

Derruída.

 Só fica o esqueleto dun cadáver

putrefacto, descomposto, corrupto

Corroído polas termites, nauseabundo.

Tan soberbia… tan altiva se ergue a espiña dorsal

Entre os escombros, impoluta e delicadamente

 perfilada nun horizonte diluído en sangue

mesmo semella un berro estridente entre tanto negro

e tan pouco branco

O primeiro chanzo dun precipio ao abismo

Faíscas de aire envelenado erosionan

Lentamente a ferida insodábel

Tanto que cada segundo lacera sen

Piedade a úlcera erixida

Cando se aproxime o ocaso

Tan só ficarán

Tan só verán

Tan só sentirán as cicatrices

Dunha carne case morta

Doen as esceas de derrota

e rendición

Crava o vento con furia nos cristais…

Que quedan.

O derradeiro sinal de rebeldía e cor.

Fuxiron até as cascudas

xa só queda a dor. 

Illada

Conteiche canto custa respirar?

Ismael Ramos.

Unha illa.

Sons acompasados que retumban na pedra

Coma se non existise nada máis

Só o mar nun acantilado de escuma.

Só o son do mar inquebrantable

 é un son fondo

Un son de fondo.

De fondo de corais, de fondo de néboa e cegueira.

Unha illa.

Sons acompasados que retumban entre os intersticios dos meus pensamentos

De pedra vella, gastada, pulida, erosionada.

Unha praza

O verán contido nela, con valos de noite

e silencio.

O son monótono dunha fonte, inesgotábel

Auga que se desborda na súa sinxeleza

Auga que se desliza sobre a pedra.

O mutismo, o misticismo do chan mollado.

Coma se non houbese nada máis.

"Às vezes...

só precisas da imagem dessa árvore solitária na beira do mar. Uma árvore elegante na sua sobriedade, austera, simplesmente enraizada lá, na beira do mar, na terra rochosa e areosa"

                                                                                                                         Raquel Miragaia

Pregúntome que pensaría a noite

Cando teu viu nacer.

Se un calafrío recorreu as súas costas

De punta a punta.

Se te sentiu como unha extremidade máis

Tremendo núa na copa dunha árbore

Se te sentiu como eu te sinto

Neste verán finxido

Que quere ser outono por máis

Que é inverno.

Neste crepitar de madeira

Nas miñas ganas de bailarte baixo a choiva

"Para saber de amor,

para aprenderle,

 haber estado solo es necesario..."

Jaime Gil de Biedma

Que la vida iba en serio…

Que non só era un camiño de farolas

Acesas a medianoite en Venecia.

Era a choiva e o vento petando

nos cristais -e nós dentro, saboreando o inverno

 Tacto veludo, pana, lá, algodón… a túa pel.

Que quixen aniñarme en ti como un albatros

E observalos relámpagos, conversar con eles

Coa posterior calma enturbiada do ceo.

Co cheiro a beirarrúa húmida.

Ti lévasme o inverno directamente

á miña fiestra estival entre momentos

cun bico saboreo o outono o cambio de cor dos teus beizos verdeamarelolaranxavermellos quixérate percorrer en Inglaterra a medianoite

choverte, cantarte, bailarte, bicarte, quererte e odiarte

gústasme tanto cando te enfurruñas!

Ay! Praga, Praga… Praga

donde el amor naufraga

en un acordeón.

Joaquín Sabina

As árbores que nos mitifican

Élo  ouro que o sol deixa

No horizonte          trala morte

Unha Ilusión fonda        e quente

Son as ramificacións que brotan dos meus dedos

As que te senten

Tal e como és, sen interferencias

nunha gama cromática verde olivo

Nos momentos azuis de lucidez

Que te percibo

Non existe nada máis

Só ti

E as árbores que nos mitifican

Vertixe

Ao  baleiro tras de

Ti.

Ás augas sen salitre,

Ás témporas calmas das

mareas inofensivas.

Procurarte

Como se procura o infindo

Deitado no horizonte

As miñas ramas querendo tocalo ceo

Posuílo

E bebe-lo azul dos continentes

A auga nas vísceras da balea

Sentimentos fondos que engulir enteiros

Tan crus…  imposibles de  esgazar

(Pregúntome como será a dixestión

Dunha balea…

Con tantos sentimentos por dixerir)

Simbiose

Baixalo ate o chan

nu

Provocando a

simbiose entre dous

Bandos

Adoquíns húmidos que

respiran  a través

Do  corpo branco

                  (e trémolo)

A vida contaxiándose

A través do ventre

Nas ramificacións bébedas

De noite e choiva e

Néboa.

E todos eses brazos encerran

A desesperanza

O aprisionamento por baixo da

                                                         Consciencia:

      

        A pedra

        Onde quedou gravada

                                                                                Cada pegada

                                                                                Cada volta atrás

         Cada pensamento

         Tódalas caídas sobre a

        Pedra

       Infinda 

                      

                        E húmida.

                           

…SIMBIOSE…

Ao ralentí

Do motor interno

Das nosas terras

Tardío cae o sol

sobre a pel lisa e morna

das rochas que roldaron

mares

 e

 océanos

na procura dun lar

onde  lentamente

esmorecer

Un bico laranxa

Apertando a area

Do deserto

Ate engulila.

Violíns, Violas e Violoncellos

Violíns, Violas e         Violoncellos

                

Instantes previos da nosa obra teatral:

(Ou como fixemos

da nosa ópera prima,

                       Ficción )

Preludio e verborrea inicial:

Enrédame nas túas arterias

Como se enreda unha vide

Baixo o sol

(Lentamente

E con amor)

Acto primeiro: Violíns.

Teño

Unha orquestra filharmónica

Composta unicamente por violíns

Dando un concerto na antesala dun

Esternón vermello

E o chan cuberto de moqueta,

milleiros de arañas espectantes

penduran do teito

baixo o fresco de cor azul

que algún día será gris.

E entón rompen a soar

Os brazos níveos danzando

Simultáneos.

A delicadeza do pelo lacio

Caendo sobre os ombros nus

II Acto: Violas

As pupilas dilatadas dos asistentes

Piden máis a berros.

A emoción,  non é máis que unha vil ladroa

Roubando os iris de tódolos presentes

Para completar a colección

Filatelia do inimaxinable.

Nun segundo reproducíronse

As violas

E con elas un estoupido caótico

Fogos de artificio.

Catársis

Unha oitava máis e…

os violonccelos.

Como todo nesta vida:

Primeiro suave e doce

E cando xa cres que nada máis pode pasar

Cando xa te reconfortas na túa propia

Comodidade

Agroman os violonccelos

Graves, atronadores

                                        e sensuais).

Entreactos:

Finximos sorrisos

Para espantar o medo  que  produce o silencio

Desgarrando as nosas gorxas oxidadas.

 miradas convalecentes

baixo párpados insondables,

azuis.

Cando o tempo torna infindo

Unha vez máis

Os segundos impactan con forza

No reverso das mans suadas.

Causa e consecuencia:

unha prima donna

Errada no derradeiro entreacto

xa non pode

Con todo o peso da actuación

Mazándolle nas costas.

(E a realidade de que todo isto

Non quixo ser máis

Que un poema sinfónico,

Ametrallándolle a conciencia)

Ser vivo

A cidade dorme.

Dende fóra

Semella unha criatura extinta

Deitada sobre a liña do horizonte

Máis alá

O abismo oceánico

Todo un colectivo de corpúsculos

Espertos, en  contínuo movemento

Nas profundidades do océano

Unha beluga cambia a dirección

Da súa traxectoria

a criatura móvese

No sitio ate que volve adormecer

A chuvia na fiestra

Anuncia o frío do inverno.

As rúas baleiras falan .

Na noite,

Contan lendas de bosques

E cabaleiros esquecidos

Pouco a pouco

Esmorecen tamén as árbores.

Íspense e tan só queda o armazón

Que se sostén.

Uns cantos trazos

De madeira enferruxada.

O frío sibilante

Recurta un perfil escuro:

Un pesadelo ou quizais

Un soño.

E o árido do deserto

Afastándonos lentamente

Mordendo os nosos corpos

Novos e inexpertos

Xuntos esmorecemos paseñino

Mentres caen as derradeiras folerpas

Do outono.

E una lenta melodía ao piano

Describe o calor da pel dun só corpo.

Un home...de xeo

Un home de xeo

Coas veas quentes

Derrámase sobre

A neve do xardín

Estaba escuro

E ninguén o viu.

Pasou.

Pola mañá

O contraste das cores

Delata a evidencia.

Esmorece co vento

diluíndose no xélido

da néboa de decembro

Pasou

Ninguén o viu

Mais, pasou.

(Mentres, ao outro lado do hemisferio…)

Un cangrexo ermitán

Loita por sobrevivir

Non ten cuncha,

Levoulla o vento

Emigrante

Que cada noite sae

Deambula polas praias

Sen rumbo

Esgótanselle as forzas

E xa non é consciente

Na area xace derrubado

E mentres dorme, soña

Que o peso oprimíndolle

as costas deixa de ser

Morre

Morre decembro

     _

Todo deixa de ser

Cando a auga

Non reflicte nos cristais

Cando a neve nos lembra

O que fixemos

Se cada paso

É unha letanía

E continuarte

Unha fantasía. 

Unha voz árida

Deserta.

Na linguaxe finxida

unha sinfonía macabra

Todo e ao mesmo tempo,

Nada.

Intúo o abismo no baleiro

Das túas palabras

Case podo degustar o eco

dos teus pesadelos cavernarios.

Clima

Clima:

       verbo que respiro do teu corpo.

Deuses da auga abalanzándose sobre min

Morrer no intento de descubrirte

descubrirte así

Tal e como és

Atisbarte branca e pura

En perfecta consonancia

-a perfecta conso(n)ante-

Tralos verdes sépalos.

Auga que me renova

E esperta ondas máis alá

Do intanxible

Máis alá dos nosos ollos

En contacto.

Máis alá do ceo,

Dos nosos pés arraigados

No máis profundo das arterias.

Na terra

Porque tódalas noites

Bebo das túas vogais doces

E creo asfixiar coas

Consoantes sibilantes

Anodadas nunha gorxa -de marfil.

O corpo do alfabeto:

Digo alfa, e digo auga

O beta, pide  beberte a berros

Lembrar as diferentes gam(m)as, tons testuras…

Das grafías eclosionando na lisura do padal.

Auga que non reflicte

Son auga que non reflicte

Nunha alma verde olivo.

Son casa sen paredes

Son vento e son marea,

Contido dunha gaita silenciada.

Un caracol sen cuncha

Espido baixo a choiva.

Mosaico de ósos.

Abandonei  o meu corpo

Ao resío da noite.

Nos meus ósos escarchados,

De vellez,  repiquetea a choiva

Fixen da dor un mosaico de cores.

Fixen da cor, un saco de ósos.

Abandoneime ao asedio

Da túa tépeda e laranxa voz

De terciopelo.

Perdinme nunha treboada

E sobrevivín ao teu naufraxio.

Mais ti,

Ti afogastes na túa voz

No seu último cheiro a Vodka.

Afogastes.

E abandonastesme

Ao resío

Da noite.

Amencer cálido.

                                                                http://grooveshark.com/#!/s/Baldosas+Amarillas/3Jzsax

Non teño zapatos.

E a esperanza

Perdeuse baixo unha

Baldosa amarela.

Frío, sinto

Frío.

Un frío que bica

as plantas dos pés

Que cala fondo,

No esqueleto

E das costelas,

vai directo ao corazón .

Ao amencer

Cando fun consciente

Deixei caer todo o laranxa

Das miñas palmas.

E xa non quedou nada.

Nada.

Tan só o amarelo da baldosa

Queimándome de frío,

Consumíndome por dentro.