Fíxose todo.

E finalmente

o silencio

Fíxose verbo.

Fíxose todo.

Queimei

Tódolos carteis

Que algún día viviron

Nas paredes do meu cuarto.

Pensando en ti.

Sen dicir palabra.

Arrinquei tódalas

Palabras mortas

Arraigadas nas aurículas.

Deixáchesme

Con todo este frío

Nas mans.

E nin un só momento

                       (tépedo

De veracidade.

Xa non me deito

Cos beizos cor carmín

E o corazón  vivo.

Xa non me deito.

Porque queimei

Tódolos mobles.

(Quemeite a ti

Con eles)

Unha fría noite de setembro.

Na que atopei  nas laparadas

todo o calor que ti

nunca me soubeches dar.

Deitome espida,

No chan.

Durmida

Recito sempre

A mesma elexía

(Elexía polo suicidio premeditado

Do noso amor.

E teño sempre o mesmo soño

                            ( ou pesadelo.

Soño,

No que acudo

A poñer rosas

              (negras

Nunha lápida

De epitafio esquecido.

Aquí descansan os restos

Dun amor xamais consumado

Consumido nos silencios

Diarios.

Na túa gorxa o pracer

Incuba ovos e máis ovos

                                               -Estíbaliz Espinosa-

Nacín,

do ovo infecundo

de soidade  (adquirida).

Non sei cando.

Nin  sequera como.

Mais sei,

Que un día como outro calquera

Nalgún lugar escarvado

No globo terráqueo

Algo naceu da lisura branca e infinda

Do ovo aniñado en outono.

Que xa nada queda del

Daquilo que foi.

Vin a cáscara escachar

En minúsculos anacos

Anatómicos

Ante os meus ollos.

As miñas pálpebras

Virxes obserban atónitas

Tiven

Toda unha constelación

Aberta aos meus pés

Durante uns breves segundos

O fragmento preciso

Do mapa espacial

Despregado ante min

Amosándome a

Súa fisionomía.

Todo un universo paralelo

Aberto en canle

Agardando  por nós

(Na mesa da cociña).

Un eu que xace nu

Sobre o xardín das delicias.

Inconsciente.

Cun brazo e unha perna

No averno.

E o meu corpo dentro.

Así  Leonardo o

Desexou.

O home e a perfección.

A cadratura do círculo

Indomable.

http://www.youtube.com/watch?v=_524e8Gbb2M

Mentres

Todo un batallón de formigas

De ollos cegos

Veñen a cubrir o meu corpo

No verán

( Son o mel

Das abellas que

Non aprenderon a voar)

Síntoas  arrastrando

Os seus pequenos corpos

Sobre a miña branca pel.

E  eu

Tan só quero

 permanecer aquí

Deitada sobre o chan

(tépedo.

Tan só quero

Permanecer aquí.

Para

Ser

Mentres as nubes intanxibles

Me sobrevoen.

Mentres o ceo

Sexa azul.

Mentres todo isto

Teña algún sentido.

(para min)

Onde as baleas

Onde as baleas

Adquiran a posibilade de falar.

E o mar  non sexa unha barreira.

Alí irei ,

Cando todo

me

Abandone.

Onde as baleas

Falen comigo até

O atardecer.

Onde a humidade das bágoas

Sexa  ardua de dilucidar.

E os golpes secos e amarelentos

Non derrúan os meus ósos carcomidos

Polas ratas estivais.

(Ateigados de buracos,

Tal e como naceu o meu

Corazón).

Laranxa

                                                                                           

                                                                                Laranxa

(Todo é laranxa)

Como a ilusión á que me aferro

E me corroe a pel.

Descarrilaron tódolos engranaxes

Perfectamente axustados

E engraxados.

Todos eles.

Non quedou un.

A carraxe dorme no chan.

Mentres o ferro

E o osíxeno reaccionan

Xuntos nun.

E sinto que me vai estourar

O peito.

Exceso de velocidade.

A premonición tardía

Dun sinistro 

Autopsia dun soño.

                       Autopsia dun soño.

Que non eramos nós.

Que eramos dous corpos

Nus no epicentro

Deste gran seísmo .

I: Eu

 Ao comezo,

                    Era eu

quen te levaba a ti.

Sobrevoando  cumios

E falsos teitos

                   ( a dúas augas )

Para matalo inverno

Nada máis chegar.

Para esgazalo

 á metade.

E ficar a vivir no noiro noire.

Analizando as diversas

Capas de sedimentos

Que atravesan a estación

Artrítica, en diagonal.

Beber,

A materia gris da terra

Que escorrega polo cano

Do tellado polvorento.

As follas secas

Interrompendo o

Meu curso vital.

Trazando     bisectriz

                                        E

                                             zirtaideM

    niM            erboS

II: Ti.

Logo,

Fuches ti

Quen me levou a min.

Un pequeno pardal ferido

Nu de plumaxe,

Indefenso.

Agochado no

Tenro regazo do teu ser,

Deitado contra o teu peito.

Os teus infindos brazos

Abarcándome no

Seo da  túa seguridade.

E  non teño medo

A deixarme caer.

Non

Teño

Medo.

III: O noso amor .

Ti

e

Eu.

Nós.

O ceo na súa perfección

Azul e

 sibilante.

Un pardal ferido

Nos brazos

Dun ser inimaxinable

Tanto,

Que só eu o podo ver.

A ilusión óptica

dunha chama azul

Agromando entre  

dous corpos.