Auga que non reflicte

Son auga que non reflicte

Nunha alma verde olivo.

Son casa sen paredes

Son vento e son marea,

Contido dunha gaita silenciada.

Un caracol sen cuncha

Espido baixo a choiva.

Mosaico de ósos.

Abandonei  o meu corpo

Ao resío da noite.

Nos meus ósos escarchados,

De vellez,  repiquetea a choiva

Fixen da dor un mosaico de cores.

Fixen da cor, un saco de ósos.

Abandoneime ao asedio

Da túa tépeda e laranxa voz

De terciopelo.

Perdinme nunha treboada

E sobrevivín ao teu naufraxio.

Mais ti,

Ti afogastes na túa voz

No seu último cheiro a Vodka.

Afogastes.

E abandonastesme

Ao resío

Da noite.

Amencer cálido.

                                                                http://grooveshark.com/#!/s/Baldosas+Amarillas/3Jzsax

Non teño zapatos.

E a esperanza

Perdeuse baixo unha

Baldosa amarela.

Frío, sinto

Frío.

Un frío que bica

as plantas dos pés

Que cala fondo,

No esqueleto

E das costelas,

vai directo ao corazón .

Ao amencer

Cando fun consciente

Deixei caer todo o laranxa

Das miñas palmas.

E xa non quedou nada.

Nada.

Tan só o amarelo da baldosa

Queimándome de frío,

Consumíndome por dentro.

Fíxose todo.

E finalmente

o silencio

Fíxose verbo.

Fíxose todo.

Queimei

Tódolos carteis

Que algún día viviron

Nas paredes do meu cuarto.

Pensando en ti.

Sen dicir palabra.

Arrinquei tódalas

Palabras mortas

Arraigadas nas aurículas.

Deixáchesme

Con todo este frío

Nas mans.

E nin un só momento

                       (tépedo

De veracidade.

Xa non me deito

Cos beizos cor carmín

E o corazón  vivo.

Xa non me deito.

Porque queimei

Tódolos mobles.

(Quemeite a ti

Con eles)

Unha fría noite de setembro.

Na que atopei  nas laparadas

todo o calor que ti

nunca me soubeches dar.

Deitome espida,

No chan.

Durmida

Recito sempre

A mesma elexía

(Elexía polo suicidio premeditado

Do noso amor.

E teño sempre o mesmo soño

                            ( ou pesadelo.

Soño,

No que acudo

A poñer rosas

              (negras

Nunha lápida

De epitafio esquecido.

Aquí descansan os restos

Dun amor xamais consumado

Consumido nos silencios

Diarios.

Na túa gorxa o pracer

Incuba ovos e máis ovos

                                               -Estíbaliz Espinosa-

Nacín,

do ovo infecundo

de soidade  (adquirida).

Non sei cando.

Nin  sequera como.

Mais sei,

Que un día como outro calquera

Nalgún lugar escarvado

No globo terráqueo

Algo naceu da lisura branca e infinda

Do ovo aniñado en outono.

Que xa nada queda del

Daquilo que foi.

Vin a cáscara escachar

En minúsculos anacos

Anatómicos

Ante os meus ollos.

As miñas pálpebras

Virxes obserban atónitas

Tiven

Toda unha constelación

Aberta aos meus pés

Durante uns breves segundos

O fragmento preciso

Do mapa espacial

Despregado ante min

Amosándome a

Súa fisionomía.

Todo un universo paralelo

Aberto en canle

Agardando  por nós

(Na mesa da cociña).

Un eu que xace nu

Sobre o xardín das delicias.

Inconsciente.

Cun brazo e unha perna

No averno.

E o meu corpo dentro.

Así  Leonardo o

Desexou.

O home e a perfección.

A cadratura do círculo

Indomable.

http://www.youtube.com/watch?v=_524e8Gbb2M

Mentres

Todo un batallón de formigas

De ollos cegos

Veñen a cubrir o meu corpo

No verán

( Son o mel

Das abellas que

Non aprenderon a voar)

Síntoas  arrastrando

Os seus pequenos corpos

Sobre a miña branca pel.

E  eu

Tan só quero

 permanecer aquí

Deitada sobre o chan

(tépedo.

Tan só quero

Permanecer aquí.

Para

Ser

Mentres as nubes intanxibles

Me sobrevoen.

Mentres o ceo

Sexa azul.

Mentres todo isto

Teña algún sentido.

(para min)