Violíns, Violas e Violoncellos
Instantes previos da nosa obra
teatral:
(Ou como fixemos
da nosa ópera prima,
Ficción )
Preludio e verborrea inicial:
Enrédame nas túas arterias
Como se enreda unha vide
Baixo o sol
(Lentamente
E con amor)
Acto primeiro: Violíns.
Teño
Unha orquestra filharmónica
Composta unicamente por
violíns
Dando un concerto na
antesala dun
Esternón vermello
E o chan cuberto de
moqueta,
milleiros de arañas
espectantes
penduran do teito
baixo o fresco de cor
azul
que algún día será gris.
E entón rompen a soar
Os brazos níveos danzando
Simultáneos.
A delicadeza do pelo lacio
Caendo sobre os ombros nus
II Acto: Violas
As pupilas dilatadas dos
asistentes
Piden máis a berros.
A emoción, non é máis que unha vil ladroa
Roubando os iris de
tódolos presentes
Para completar a
colección
Filatelia do
inimaxinable.
Nun segundo
reproducíronse
As violas
E con elas un estoupido
caótico
Fogos de artificio.
Catársis
Unha oitava máis e…
os violonccelos.
Como todo nesta vida:
Primeiro suave e doce
E cando xa cres que nada
máis pode pasar
Cando xa te reconfortas
na túa propia
Comodidade
Agroman os violonccelos
Graves, atronadores
e sensuais).
Entreactos:
Finximos sorrisos
Para espantar o medo que produce o silencio
Desgarrando as nosas
gorxas oxidadas.
miradas convalecentes
baixo párpados
insondables,
azuis.
Cando o tempo torna
infindo
Unha vez máis
Os segundos impactan con
forza
No reverso das mans
suadas.
Causa e consecuencia:
unha prima donna
Errada no derradeiro
entreacto
xa non pode
Con todo o peso da
actuación
Mazándolle nas costas.
(E a realidade de que todo isto
Non quixo ser máis
Que un poema sinfónico,
Ametrallándolle a conciencia)
